




“ВОЗЉУБИ ГО ГОСПОДА, СВОЈОТ БОГ, СО СЕТО СВОЕ СРЦЕ, И СО СЕТА СВОЈА ДУША, И СО СИОТ СВОЈ РАЗУМ; - ТОА Е ПРВАТА НАЈГОЛЕМА ЗАПОВЕД;
А ВТОРАТА Е СЛИЧНА НА НЕА: ВОЗЉУБИ ГО СВОЈОТ БЛИЖЕН КАКО СЕБЕ СИ!
НА ТИЕ ДВЕ ЗАПОВЕДИ СЕ КРЕПАТ ЦЕЛИОТ ЗАКОН И ПРОРОЦИТЕ“ (Матеја 22:37-40).
Господи Боже мој
Господи Боже мој, заради Твојата милост, Отче наш, Кој си на небото, заради милосрдието на Твојот Единороден Син и милоста на Твојот Свет Дух. „Не спомнувај ги нашите поранешни беззаконија, туку побрзај да не пресретнеш со Својата милосрдност, зашто многу сме понижени. Помогни ни, Боже, Спасителе наш, поради славата на името Твое, избави не и очисти не од гревовите наши заради името Твое“ (Псал. 78, 8-9), откако си спомнал за нашиот почеток, кој од човекољубивост го зел од нас, Твојот Единороден Син што ќе го има на небото, давајќи ни тврда надеж на спасение, така што заради очајанието да не станеме полоши. Помогни и избави не, заради пречистата Твоја крв, што си ја пролеал поради животот на светот, заради светите пророци, отците и патријарсите, кои се подвизувале за да Му угодат на Твоето свето Име. Господи, не ги презирај нашите молитви и не оставај не сами. Зашто, не се надеваме на нашата правда; се надеваме само на Твојата милост, што ја имаш према човечкиот род. Ти се молиме, биди милостив према нас, за да не ни биде за осуда извршеното дело на Твојот Единороден Син за тајната на нашето спасение; не свртувај го Твоето лице од нас. Не гнаси се од нашето недостоинство, но помилуј не по Твојата голема милост и по мноштвото на Твоите дарежливости, очисти ги нашите беззаконија, да застанеме неосудено пред лицето на Твојата слава, да се удостоиме со закрилата на Твојот Единороден Син и, заради нашите гревови, да не се покажеме како Твои недостојни слуги. О, Господи Сесилен, слушни ја нашата молитва, зашто за друг Бог освен Тебе не знаеме; со Твоето име се именуваме, Ти си Оној Кој дејствува во се и во сите и од Тебе бараме секаква помош. „Ѕирни од небесата, Боже, и погледни од Твоето живеалиште на светињата Твоја и на славата Твоја: Само Ти си Отец наш, отсекогаш Твоето име е: ‘Искупител наш’… Непријателите наши го изгазија Твоето светилиште. Ние станавме такви, како над кои никогаш да не си владеел и над кои името Твое да не се спомнувало“ (Иса. 63, 15-19).
38. „Сите ние станавме како нечист човек, и секоја наша правда – како извалкана облека; сите попаѓавме како лист; а беззаконијата наши како ветар не однесуваат. Нема никој кој би го повикал Твоето име, кој би установил да се држат здраво за Tебе: затоа Ти го сокри лицето Свое од нас и не остави да гниеме од беззаконијата свои. Но сега, Господи, Ти си наш Татко; ние сме глина, а Ти – наш грнчар, сите сме дело на Твоите раце. Немој да се гневиш безмерно, Господи, и немој вечно да го помниш беззаконието. Но, погледај: сите сме Твој народ. Градовите на Твојата светиња станаа пустелија; пустина стана Сион; Ерусалим е опустошен. Домот на нашата светиња и на нашата слава, каде што татковците наши Те прославуваа, од оган изгоре, а сите наши добра така пропаднаа. По сево ова, ќе се воздржуваш ли уште, Господи, ќе молчиш ли и ќе не казнуваш ли без мерка?“ (Иса. 64, 6-12).